TÜRKÇE KATLİAMI

Özün el diline özendiğine içi yananımız var mı?

Dil bir köprüdür, iletişimi en sağlam ve köklü bir şekilde sağlamanın tek anahtarıdır. Aynı zamanda, kuşaklararası bilgi akışını sağlamanın da yolu, dili korumaktan, güzel kullanmaktan geçmektedir; ancak bizler bu konuda maalesef çok talihsiziz. Bu durumun sebebi ise, milli şairimiz Mehmet Akif’i bile anlayamıyor olmamız; farklı kelimelerle konuşuyoruz çünkü.Ne acı bir tablo öyle değil mi? Bir ülkenin çocukları o ülkenin kurulması esnasında büyük emeği olan, halkı yüreklendiren bir ecdadının Safahat gibi ufuklara derinlik katan bir kitabını anlamaktan aciz!

Bunun suçlusu bizler de değiliz aslında, Türk Dil Kurumu’dur. Balık baştan kokar çünkü. Bu kurum, işlevini tam yerine getirmiyor. İkinci olarak, bugün artık yasama,yürütme,yargıdan sonra dördüncü kuvvet olarak kabul edilen medyanın, dili arı biçimde kullanma sorumluluğundan yoksun olmasıdır. Karşılığı olmayan bir kelime farklı bir dilden alınsa, buna bir nevi ılımlı yaklaşabiliriz; ama günlük hayatta o kadar çok kelime var ki Türkçe karşılığı olmasına rağmen, bizler bunları yabancı dillerden alıyoruz.İşte hazin tablodan çarpıcı örnekler;